Błąd organizacyjny w służbie zdrowia jest coraz częstszą przyczyną powstawania szkody po stronie pacjentów. W wyniku zaniedbań personelu ponoszą oni szkody w postaci uszkodzeń ciała czy śmierci. Szkody te rodzą odpowiedzialność po stronie zakładów opieki zdrowotnej i zmuszają je do pokrywania kosztów z tytułu m.in. odszkodowania za wypadek, renty, zwrotu kosztów leczenia czy wreszcie zadośćuczynienia za śmierć. Pojęcie błędu w organizacji medycznej jest jednak trudne do zdefiniowania, ale jest niezbędne do zapewnienia jasności co do kryteriów zasadności roszczeń o zadośćuczynienia za wypadki niedbalstwa.

Z uwagi na powyższe można przyjąć, że z organizacyjnym błędem medycznym mamy do czynienia zawsze wówczas, gdy poważny uszczerbek na dobrach pacjenta powstał nie na skutek wadliwego przeprowadzenia procesu leczenia, lecz w związku ze złą organizacją pracy lekarzy i personelu medycznego. Za błąd organizacyjny uznaje się wszelkiego typu niepoprawne decyzje kierowników jednostek służących ochronie zdrowia. Wadliwe decyzje, które skutkują powstaniem błędu organizacyjnego, mogą dotyczyć m.in. wyposażenia oddziałów w sprzęt i aparaturę medyczną, doboru kadry medycznej, zabezpieczenia prawidłowej organizacji leczenia chorego na oddziale, a także całodobowej opieki lekarskiej i pielęgniarskiej nad pacjentem, dysponowania i prawidłowego rozliczania się ze środków finansowych, prawidłowego wykorzystania sprzętu i aparatury medycznej, nadzorowania prawidłowości prowadzonej dokumentacji lekarskiej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, a także nadzoru nad dyscypliną pracy podległego personelu.

Praktycznie każdy fachowy pracownik służby zdrowia może popełnić błąd organizacyjny. Należy jednak pamiętać, że błąd organizacyjny popełniony na wyższym szczeblu jest bardziej doniosły w skutkach, z uwagi na większe zaufanie, jakim darzone są osoby na wyższych stanowiskach, choć jego charakter jest mniej bezpośredni