Coraz częstszą praktyką lekarzy jest prowadzenie, często obok zatrudnienia w zakładach leczniczych własnej praktyki lekarskiej. W tej sytuacji odnoszą się do nich inne zasady odpowiedzialności za szkodę niż w przypadku zatrudnienia w zakładach opieki zdrowotnej. W przypadku błędu medycznego to lekarz świadczący prywatnie usługi będzie zobowiązany do pokrycia odszkodowania za wypadek szkody czy zadośćuczynienia za śmierć. Należy w tym miejscu rozróżnić dwie sytuację prowadzenia indywidualnej praktyki przez lekarza.

Lekarz, który udziela świadczeń zdrowotnych na własny rachunek, w ramach indywidualnej praktyki lekarskiej, w tym także specjalistycznej sam ponosić będzie odpowiedzialność za zawinione wyrządzenie pacjentowi szkody. Ze względu na fakt, że między lekarzem a pacjentem zostaje zawarta umowa, prawną podstawę roszczeń stanowi co do zasady art. 471 k.c. w zbiegu z art. 415 k.c. (art. 443 k.c.). Lekarz prowadzący praktykę w prywatnym gabinecie i zatrudniający w nim personel medyczny (pielęgniarkę lub położną) zobowiązany jest także do naprawienia szkód wyrządzonych pacjentom z winy tych osób (art. 474 k.c., art. 430 k.c.).

Na innych zasadach jest natomiast oparta odpowiedzialność lekarza, który wykonuje indywidualną praktykę lekarską i udziela pacjentom świadczeń zdrowotnych (tzw. gwarantowanych) w ramach umowy zawartej z NFZ. W razie zawinionego wyrządzenia szkody ponosić będzie wyłącznie odpowiedzialność deliktową (z art. 415 k.c. – za własne działania i zaniechania, ewentualnie z art. 430 k.c. – za zawinione działania zatrudnionego personelu pomocniczego) w postaci zadośćuczynienia za wypadek