Polskie szpitale coraz częściej narażone są na odpowiedzialność za błędy medyczne. Naraża ta je na konieczność wypłaty dużych odszkodowań za wypadki błędów, rent oraz zadośćuczynienia za śmierć. Samo pojęcie błędu medycznego jest zjawiskiem wielopłaszczyznowym. Analiza pojęcia umożliwiła zdefiniowanie kilku odrębnych pojęć mających z nim bezpośredni związek, ale o różnym znaczeniu w rozumieniu medyczno-prawnym. Można wyróżnić następujące postacie błędu medycznego:

  1. Błąd diagnostyczny, który ma miejsce, gdy na etapie rozpoznawania schorzenia nastąpi naruszenie reguł wiedzy i dobrej praktyki medycznej.
  2. Błąd terapeutyczny – ma miejsce w przypadku naruszenia reguł wiedzy i dobrej praktyki medycznej na etapie podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do przywrócenia zdrowia lub zmniejszenia cierpień chorego.
  3. Błąd profilaktyczny – jest popełniony, gdy naruszenie reguł wiedzy i dobrej praktyki lekarskiej zostanie popełnione w związku z działalnością profilaktyczną.
  4. Błąd informacyjny – polega na nieprzekazaniu pacjentowi informacji o których mowa w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 2 listopada 2005 roku o Zawodach Lekarza i Lekarza Dentysty (Dz. U. Nr 226, poz. 1493 z poźn. zm.)
  5. Błąd techniczny – jest to nieprawidłowe, z punktu widzenia technicznego wykonanie czynności diagnostyczno-leczniczych.
  6. Błąd organizacyjny – jest następstwem wadliwej organizacji pomocy medycznej, która nie pozostaje bez wpływu na życie i zdrowie chorych

Wszystkie wskazane błędy medyczne są podstawą do wysuwania przez pokrzywdzonych pacjentów roszczeń o zadośćuczynienie, renty i odszkodowania, a dla najbliższych zmarłego pacjenta o odszkodowanie za śmierć.