Lekarze powołani są w swym zawodzie do ratowania życia ludzkiego i kierują się w swym postępowaniu naczelną zasadą primum non nocere. Jednak są oni tylko ludźmi i zdarzają się im błędy i zaniedbania w postępowaniu w stosunku do pacjenta. Błąd lekarza kosztuje jednak bardzo dużo i przynosi on za sobą wiele krzywdy. Przynosi on często za sobą utratę zdrowia, poważne komplikacje, a nawet śmierć. Ma on również swój wymiar ekonomiczny w postaci świadczeń na rzecz pacjenta, bądź rodziny w postaci: odszkodowania za wypadek błędu, renty, zwrotu kosztów leczenia, zadośćuczynienia za śmierć czy zwrotu kosztów pogrzebu. Z tej przyczyny lekarze zobowiązani są do zachowania szczególnej staranności przy wykonywaniu czynności zawodowych.

Mając na uwadze kryteria staranności podwyższonej jaka wymagana jest od lekarza i w celu oceny winy sprawcy skonstruowano „wzorzec dobrego lekarza”. Wzorzec ten ma charakter obiektywny i zarazem abstrakcyjny, a więc całkowicie niezależny od indywidualnych cech i właściwości (skłonności) sprawcy (jego niedoświadczenia, nawyków czy skłonności, itp.). Wzorzec jest jednocześnie zmienny (elastyczny) w zależności od tego, jakiej specjalizacji medycznej dotyczy (wzorzec dobrego chirurga, psychiatry, ortopedy). W przypadku, gdy lekarz podejmuje się czynności, do których kwalifikowany jest wyłącznie specjalista, jego zachowanie podlegać więc będzie ocenie według wzorca przyjętego dla specjalisty. Wzorzec pozostaje także zależny od stanu wiedzy – zmienia się wraz z rozwojem i postępem medycyny. Oznacza to, że na lekarzu spoczywa obowiązek stałego dokształcania się, podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych i zdobywania doświadczenia. Postępowanie sprzeczne z tym wzorcem będzie skutkowało odpowiedzialnością w postaci konieczności pokrycia zadośćuczynienia za wypadek wystąpienia odstępstwa od niego.